|
آی کی دو چیست ؟
آي كي دو به معناي وحدت و آشتي و تجسم قدرت . موسس اين ورزش
رزمي (يا هنر رزمي) موريهه اوشيبا نام دارد و ر سال 1883میلادی در خانواده اي كه به
جهت داشتن مردان جنگي و استاد در كار با سلاح هاي جنگ معروف شده بود پا به عرصه جهان
هستي گذاشت . پدرش يوروكو استاد شمشير زني و نيزه بود كه موريهه توانست زير نظر پدرش
تكنيكهاي مختلف جوجوتسو-آيكي جوتسو- شمشير زني و كار با باتوم را بياموزد . تأثيرگذارترين
مربي او سوكاكوتاكوا بود كه شخصيتي محكم و با ثبات داشت او مجموعه اي فنون و تكنيك
را تحت عنوان رشته دايتوريو را به او آموزش داد. اوشيبا تأثيرا مبارزه را در حين كار
با تاكو كشف كرد ولي اين براي ئاو كافي نبود چرا كه او مي خواست به جايگاه واقعي بشر
دست پيدا كند و البته توانست اين جايگاه را به لطف شخصيت ديگري به نام اونيسابورو دگوچي
استاد بزرگ تمرينهاي سبك جديد شينتو ايست يعني اوموتو كيو بدست آورد در كنار دگوچي
وي توانست تمرينات جديد (به كارگيري زمزمه و اصول دعاگونه به صورت ذكر ) به نام كوتو
داما درا دنبال كند وقتي در سال 1924 دگوچي ژاپن را به قصد مونوگولي ترك كرد و اوشيبا
به عنوان محافظ همراه وي بود اوشيبا هر آنچه كه از مبارزه مي دانست براي مقابله با
دسته هاي راهزنان به كار مي گرفت اين تجربه بسيار عالي بود و براي اولين بار استاد
بزرگ آينده مسير ويژه خود را پيدا كرد پيش بيني در دل خطر وقتي همه تهديد شده و هراسيده
اند او به جلوتر از خودش مي نگرد و مي انديشد كدام
مسيرها را بايد انتخاب كرد و از كدام بايد چشم پوشيد در بازگشت به ژاپن اعتقاداتش
به يقين رسيده بود و به جايگاه بشر در عالم هستي دست يافته بود و آن را با تمام وجود
درك مي كرد. براي ايجاد هماهنگي بين
تمرينات و اعتقادات فيلسوفانه اش او هنري جديد آفريد آيكيدو به معناي:
وحدت و عشق ، صلح و آشتي و تجسم قدرت هر بخش از آيكيدو داراي معنايي به شرح
زير است :
آي :هماهنگي – وحدت
– همراهي
– همراه شدن
كي : روح
–
توان
–
نيروي روحي – قدرت دروني
دو : روش – ساختار – راه
ريشه هاي آيكيدو نوين در آيكي جوجوتسو ژاپن قرار گرفته است.
در اين عهد بوجوتسو با روش هاي كلاسيك تمرينات رزمي نقش برجسته اي در پديدار گشتن طبقه
جنگاوران در مهارتهاي دفاع با دست خالي در كنار شيوه هاي استفاده از سلاخ آموزش داده
مي شد آويكي جوجوتسو تنها يكي از چند نوع شيوه ها و سبك هاي مبارزه بود. در تمام آنها
نظرات سخت انضباطي اعمال مي شد و اعضا موظف به حفظ كامل اسرار بودند كه به تمرين اين
روشها و فنون به ديده احترام بنگرند. گفته اند
كه آيكي جوجوتسو توسط جنگاوري فاضل به نام شاهزاده تي جون فرزند امپراطور سيوا ابداع
شده است. روش تي جون بر اساس ضربات شمشيري
دست خالي كه نقاط مختل با زره حريف را مورد هدف قرار مي داد استوار بود. يكي از فرزندان
تي جون به نام تسوته موته محدوده فنون را گسترش داد و تاكيد را بر ما آي (تشخيص فاصله
بين خود و حريف) گذاشت. اين توانايي براي تمام جنگاوران لازم بود زيرا كه آنان بايستي
خود را آماده رويارويي با سلاحهايي با طولهاي مختلف مي كردند. يوشي ميتسو سردار برجسته
از هنرهاي رزمي آگاهي بسياري داشت . وي فردي بود كه آگاهيهاي بسياري در زمينه اطلاعات
پزشكي داشت. او اين اطلاعات را بر اثر علاقه به كالبد شناسي انسان كسب كرده بود. گفته
مي شود كه وي اين اطلاعات را از راه تشريح اجساد جنگاوران مرده به دست مي آورده ..
وي با بكار بردن فنون رايج به شويه هاي ماهرانه كه وي را قدر مي ساخت كنترل بيشتري
روي حريفانش بدست آورد موجب توسعه و پيشرفت آي جوجوتسو گرديد. وي دريات كه دست و مچ
هاي جنگاوران چون محكم و پوشيده شده نيستند معمولاً آسيب پذير هستند و بنابراين فنوني
ابداع كرد كه آنها را براي آسيب زدن به اين نقاط به كار برد. وي اين ساختار را "دايتو
ريو آيكي جوجوتسو" ناميد كه بعد از مرگش دايتو ناميده شد. يوشي كيو پسر يوشي ميتسو
كه خود نيز جنگاوري كارآزموده بود با اضافه كردن شيوه اي كه جنگاوران بدون سلاح مي
توانستند از آن در مقابل شمشيرهاي كوتاهو بلند استفاده كنند. تعداد فنون اين روش را
افزايش داد. يوشي كيو همچنين شاگردانش را وادار به تمرين در مقابل شمشيرهاي كوتاه و
بلند كه يك نوع نيزه شكافنده بود مي كرد . وي به خاطر تغيير محل اقامتش فاميلي خود
را تغيير داد در اواخر قرن نوزدهم كه ژاپن در آستانه بيرون آمدن از انزوا قرار داشت.
سوگاكوتاكه دا سي و يكمين فرد از نسل تاكه دا تصميم گرت شيوه خانواده را دوباره احيا
كند. پس از مدتي اين شيوه را جا انداخت و مدرسه اي در هوكايدو واقع در استان آباشيري
افتتاح كرد. ديري نپاييد كه كارش گرفت و افراد ارتش در آنجا به يادگيري پرداختند. توكي
مونه تاكه دا پسر وي كار را ادامه داد
و مدرسه با "دايتون كان" ناميد. نامي كه تا كنون حفظ شده است در اين مدرسه بود كه فردي
به نام "موريهه اوشيبا " تحصيل كرد .
او كه خود استاد مسلم هنرهاي رزمي بود تحت تأثير" سوگا كوتاكه دا " با معرفي بهترين
هنرهاي رزمي ديگر و ارائه برخي عقايد خود به پيشرفت برنامه آموزشي مدرسه كمك كرد. وي
خيلي زود يكي از برجسته ترين شاگردان "سوگاكوتاكه دا" گرديد. يوشيبا در زمان قدرتواكاياما
در ژاپن متولد شد. س وي مريد هنرهاي رزمي بود. او تمام پول خود را در راه يادگيري زير
نظر بهترين استادها در جهان صرف كرد. او اشتهاي سيري ناپذيري جهت يادگيري هر چه بيشتر
روشها داشته است . وي در جنگ جهاني دوم در ارتش ژاپن در جنگ با روسها دلاوريها و مهارت
خود را به نمايش گذاشت تا جايي كه به او لقب خداي سربازان را دادند. وي پس از جنگ به
شغلهاي بسياري پرداخت ولي به خاطر بهبود مهارت رزمي خود در رنج بود زيرا كه آرزو داشت
كه شكست ناپذير گردد. در اين زمان بود كه با رهبران بودايي برخورد و به فلسفه آنها
گوش فرا داد و بر اثر آن به ترديد افتاد كه هنرهاي رزمي نبايد فقط مختص حمله به شخص
ديگر يا به زمين زدن انسان ها باشند. وي تصميم گرفت كه اين فلسفه را دنبال كند. لذا
شخصاً وارد معبد گرديد و هر روز ساعات زيادي را به خلوت و تنهايي مي گذراند و مفهوم
حقيقي هنرهاي رزمي پي برد. وي دريافت كه هنرهاي رزمي نبايد مختصراً وابسته به قدرت
باشند بلكه بايستي راهي براي پيشرفت روح
و جسم و رسيدن به صورت آنها باشند. آيكي جوجوتسو آنگونه كه تمرين مي گرديد اين فلسفه
را مطرح نمي كرد. بنابراين وي تصميم گرفت تا هنر جديد را ابداع كند كه سرشار از اصل
هماهنگي روحي و جسمي مورد نظرش باشد. وي اين هنر را اي كي ناميد و همانند ديگر هنرهاي
رزمي پسوند جوتسو به معناي هنر جنگيدن را از آن حذف كرد و واژه دو را به معناي راه
را كه نشان دهنده ملايمتر شدن است به جاي آن برگزيد.
تاريخچه زندگي استاد بزرگ مريهه وشيبا
سال 1883 در تاريخ 14/12 در استان واكاياما شهر تانابه از پدر
و مادري به نام يُرُكو و يوكي به دنيا آمد.
سال 1890 در معبدي در نزديكي خانه اش خواندن و نوشتن را در
هفت سالگي آموخت.
سال 1896 در سيزده سالگي به مدرسه راهنمايي واكاياماكن داي
ني جين چو رفت ولي پس از يكسال منصرف شد.
سال 1897 در چهارده سالگي معلم چورتكه شد و در اداره ماليات
مشغول بكار شد.
سال 1901 در هجده سالگي كار اداره ماليات را رها كرد و براي
كار به توكيو رفت.
سال 1902 در نوزده سالگي مغازه اي داير كرد و به تمرين جودو
پرداخت. به علت مريضي به شهر تانابه برگشت و هر روز در كوهستانها خود را قوي مي كرد
و ازدواج كرد.
سال 1903 در بيست سالگي به خدمت سربازي در اساكا رفت آنقدر
در كار تيز اندازي و شمشير بازي مهارت داشت كه به او پيشواي سربازها مي گفتند. از استان
اساكا به استان واكلياما رفت تا در جنگ ني چي رو شركت كند و مرتب ورزش مي كرد.
سال 1909 در بيست و شش سالگي با نظر دولت درباره يكي شدن معابد
مخالفت كرد و به پيروزي رسيد.
سال 1912 در بيست و نه سالگي از طرف دولت به او پيشنهاد شد
به هكاي دو برود و او پنجاه و چهار خانوار به هكايدو منطقه من بتسوگون شي را تا كي
گن رفتندو
سال 1914 در سي و يك سالگي در روستاي كامي يويتسو كارهاي زيادي
انجام داد و او را شي راتاكي ناميدند
سال 1915 در سي و دو سالگي در هتلي در ان گارو به نام هي ساتا
با استاد جودو تاكدا سوكاكو آشنا شد و به ورزش جودو پرداخت.
سال 1917 در سي و چهار سالگي در روستاي كاملي يوبتسو آتش سوزي بزرگي اتفاق افتاد كه او و همراهانش
آن را مهار كردند.
سال 1918 درسي و پنج سالگي در زمان مرگ پدر مريهه به شهر خود
برگشت و در بين راه به كيوتوآيابه رفت
و با كسي كه حاجت مي داد به نام دگوچي اني زابور آشنا شد.
سال 1920 در سي و هفت سالگي پس از مرگ پدرش همراه با خانواده
اش به كيوتو آيابه رفت تا در آنجا زندگي كند. در آنجا به ورزش پرداخت و باشگاهي به
نام كلاس وشيبا را داير نمود.
سال 1922 در سيو نه سالگي نام اي كي را براي ورزش خود برگزيد
و به ديگران ابلاغ كرد.
سال 1924 در چهل و يك سالگي همراه با دگوچي اني زابورو به مغولستان
رفت كه خيلي سختي كشيد.
سال 1925 در چهل و دوسالگي به همه گفت كه راهاي كي را با جديت
دنبال كنند و در پاييز همان سال به دعوت دريادار تاك شيتا رئيس نيروي دريايي به توكيو
رفت تا در آياماگشو به تدريس آيكيدو بپردازد.
سال 1927 در چهل و چهار سالگي همراه خانواده خود به توكيو رفت
و خانواده اي اجاره كرد و همچنين مكاني اجاره كرد و در آنجا به تمرين پرداخت.
سال 1929 در چهل و شش سالگي ، معلم ورزش دريانوردان شد.
سال 1930 در چهل و هفت سالگي براي داير كردن كلاسي به مجي رشي
مراچي آيي نقل مكان كرد و كلاسي داير كرد كه اجاره اي بود در اين كلاس كان جيگرو كه
خود از جودوكاران برجسته بود شركت كرد و فنون مريهه را از نزديك مشاهده نمود.
سال 1931 در چهل
هشت سالگي در شيم جوكو واكاماتسوچو كلاسي داير كرد كه نامش را كبوكان قرار داد و در
آنجا شاگردان زيادي بدور او جمع شدند.
سال 1945 در پنجاه و هفت سالگي از دولت بورسيه مي گرفت و مجلس
، مكاني به نام زايدان هجين كبوكاري را داير كرد و آي بوجوتسو را ورزش آي كي ناميد
و در استان ايباراكي محله ايواما كلاسي در بيرون از خانه خود داير كرد.
سال 1942 در پنجاه و نه سالگي ورزش آي كي را آيكيدو ناميد .
سال 1943 در شصت سالگي در استان ايباراكي محله ايواما معبد
آيكودو را ساخت .
سال 1952 در شصت و نه سالگي به شهرهاي مختلف سفر كرد و آيكيدو
را گسترش داد .
سال 1960 در هفتاد و هفت سالگي در تلويزيون ژاپن گواهينامه
شي جوهشو را در روز بونكا گرفت.
سال 1964 در هشتاد و يك سالگي (تابستان اين سال) از طرف امپراطور
ژاپن بخاطر ايكيدو ، مدال افتخار دريافت نمود.
1966 در هشتاد و سه سالگي از كشور برزيل از كليساي كاتوليك
اپست ليكا ارتو دشيا از طرف بالاترين مقام كليسا بهترين لقب كاتوليك ( اپست ليكا ارتودشيا
هاكشاكو) براي او ارسال شد.
سال 1969 در
هشتاد و شش سالگي به خاطر كار بزرگي كه انجام داده بود (ابداع ورزش آيكيدو) از استاندار
واكاياما مدرك تانابه شيميي شيمين را دريافت كرد و از محله ايوما ، ايواماچوميي چمين
را گرفت و در بامداد يكي از روزهاي سال 1969 ساعت 5 صبح بدرود حيات گفت. روز قبل از
فوت مدركي به نام يگ اي كونسان تزويي هش را دريافت كرد.
|